Boris over eenzaamheid

Wat is een misconceptie over jou?

Ik twijfel veel meer over dingen dan dat mensen denken. Eigenlijk twijfel ik de hele dag over alles, op het vermoeiende af. Maar dat heb ik geaccepteerd. Soms kom je dan ook gewoon tot betere keuzes, het is goed. Maar dat is wel iets wat veel mensen zich niet realiseren. Ik heb zelfs het idee dat mensen opgelucht zijn als ik daar eerlijk over ben. Twijfel is heel vermoeiend in je hoofd. Het zijn kleine dingen, alle dingen. Fundamenteel twijfelen aan alles. Van de koffie die ik bestel - krijg ik zometeen een caffeine piek midden in een belangrijke meeting - tot echt grote keuzes die ik moet maken. 

XT102586.jpg
XT102597.jpg

Ik ben wel bezig met het beeld dat mensen van me hebben. Of, ik ben me er heel bewust van. Ik denk dat mensen vaak de indruk hebben dat ik mijn shit goed voor elkaar heb en dat ik heel succesvol ben. Dat ik me nergens zorgen over maak. Soms heb ik heel erg de behoefte om dat te ontkrachten. Om gewoon te zeggen: “Het is een chaos. Ik heb niks voor elkaar en ik ben net zo ongelukkig als jij op sommige dagen.” Maar ik heb ook het gevoel dat het niet heel constructief voor mij is om dat te doen. Mensen vinden het ook juist fijn om zich te kunnen vasthouden aan dat beeld. 

Het is maar heel zelden dat ik het door heb dat bepaalde mensen mij op een voetstuk plaatsen. Het lijkt wel alsof de mensen die daar geen last van hebben, mij ook makkelijker benaderen. Dan is het geen issue wie ik ben of wat ik doe. En heel af en toe is het akward - dan merk je dat iemand naar je toe komt en ja… heel slijmerig is, of nederig. Dat wordt gewoon heel ongemakkelijk. Dan heb ik wel de behoefte om te zeggen dat je echt niet zo hoeft te doen. Ik ben ook maar gewoon Boris. Slijmen staat me echt heel erg tegen, maar dat gebeurt heel zelden. Vaak moet iemand anders me er op attenderen dat het gebeurt. Ik was laatst op een feestje en toen kwam iemand naar me toe, dat iemand tegen haar had gezegd; “wat gaaf dat Boris hier is!” Dat heb ik niet door, omdat ze het nooit direct tegen mij zullen zeggen.

Heb je moeite met de laag die ontstaat tussen wie je echt bent en de mensen die iets verder weg staan?

Je bedoelt het masker wat je op doet, waarmee je je iets beter voordoet? Vrolijk en succesvol zijn spelen? Ja, soms heb ik wel het gevoel dat ik het moet doen. Maar ik denk ook dat ik het goed kan. Ik vind het ook niet erg, het is gewoon makkelijker. Ik denk dat iedereen dat heeft. Als je uit bed stapt en je moet eigenlijk meer huilen dan lachen en dan vraagt de buurman hoe het gaat. “Ja, goed!” - dat is zó natuurlijk. Lachend rondlopen terwijl je van binnen aan het doodgaan bent. Ik denk dat ik het iets meer doe dan anderen omdat ik een voorbeeldfunctie heb. Het is moeilijker voor mij om sip in een hoekje te gaan zitten als ik weet dat anderen enthousiast door moeten werken. Maar het is echt niet iets waar ik over klaag.


Na zulke dagen kom ik ’s avonds thuis en dan merk ik pas dat ik uitgeput ben. Je emoties in check houden is zo vermoeiend. Je kan ze niet de ruimte geven die ze nodig hebben op dat moment. Dat kost je zoveel energie. Maar ik ben thuis wel open over mijn emoties, aan het hele gezin. Ik kan gerust vertellen over een zware dag. Of het nu in mijn eigen bedrijf, in mijn gezin, bij mijn vrienden is - ik kan daar wel gewoon open over zijn. Er zijn een aantal mensen binnen het bedrijf waar tegen ik dat kan zeggen, die niet meteen denken “what the fuck, hoezo? Je bent de baas.” Er zijn gelukkig zat mensen die vragen of ik een knuffel wil. Dat vind ik heel fijn. Dat we een bedrijf hebben waar kwetsbaarheid en openheid gerespecteerd worden. Door zelf kwetsbaar te zijn, nodig je mensen uit om hetzelfde te doen.

XT102605.jpg

Als iemand vraagt “hoe gaat het?” - antwoord ik niet. Dan stel ik een tegenvraag. “Als jij Trump zou moeten vermoorden, hoe zou je dat dan aanpakken? Iets volledigs randoms. Dat ze even geshockeerd zijn maar dat het wel meteen ergens naartoe gaat en interessant is. 

Dat bouwt wel een soort mysterie om je heen.

Maar ik zou het dus wel interessant vinden als iemand aan me vraagt wat mijn drie grootste zwakheden zouden zijn. Vind ik meteen super leuk om over te praten. Maar dat sociale small talk, dat kan ik slecht. Ik begrijp de conventies niet. Als iemand vraagt wat doe je, of hoe gaat het met je? Ik heb striktere definities nodig van deze vraag. Wat wil je nu precies weten? Dan begrijp ik het. Maar over ideeën praten, dat vind ik veel makkelijker. Zelfs persoonlijke ideeën. “Wat zijn de momenten dat je moet huilen?” Dat vind ik een heerlijke vraag en daar kan ik heel open over praten. 

Die openheid over een persoonlijke kant heb ik altijd wel gehad. Op de kunstacademie was het zwaarste moment van de dag lunchtijd. Dan moest je de kantine in - de kantine inlopen vond ik al vreselijk. Heb ik altijd onhandig gevonden. Ik at nooit in de kantine, ik wilde altijd naar buiten. Met zes vrienden naar het café en dan bier drinken? Nee. Met één iemand vind ik heel prettig, met twee vind ik nog oké, maar meer wordt ingewikkeld. Ik snap niet hoe ze dat dan doen.

Verbaasde het jou dat ik eenzaam ben? Of nou, tegen jou ben ik daar wel eerlijk over geweest. 

Jij vertelt in anekdotes, waardoor ik het specifieke voorbeeld van de lunch en met wie je dan moet gaan zitten niet per se kende. Maar de eenzaamheid, dat beschreef ik ook in mijn verhaal vanuit het vliegtuig aan je. Dat je een positie hebt, zowel privé als zakelijk, met de uitdaging dat er zo naar je gekeken wordt - en dat ik me wel kan voorstellen dat je je daar weleens alleen en eenzaam van kan voelen. Hoe zou je dat zelf  onder woorden brengen?


Ja, nee, dat zeg je goed. Ik vertel inderdaad altijd in voorbeelden. It’s lonely at the top - ik begrijp waar dat spreekwoord vandaan komt. Inderdaad, ik loop dan de TQ Club in en zie dat jij aan een tafel zit met zes mensen links van je, vijf met rechts van je en een hele groep tegenover je. Ik zie dat en ben dan jaloers, dat je daar gewoon zo ontspannen bij kan zitten. In mijn belevingen is dat verschrikkelijk, ik weet niet precies waarom. Ik kan het gewoon niet, ik zou alleen maar willen vluchten. Maar het heeft ook te maken met veiligheid, ik voel me daar niet veilig. Als jij klaar bent en zegt: “Boris ga jij maar hier zitten” - nee. Ik moet dan te veel nadenken over wat ik zeg, ik ben bang dat mensen me iets gaan vragen. Voor je het weet zeg ik iets en dan denkt de hele tafel dat ze moeten opletten. Terwijl, ik wil gewoon even eten. Alsof de stoel waar ik op zit een soort troon wordt. Dus ik zoek de mensen op die daar geen fuck om geven. Jij bent ook zo iemand. Super informeel, er is geen enkele machtsverhouding in onze vriendschap. Ik wil niet dat iemand zegt “hoe gaat het met je?” Dat is niet wat je als vrienden aan elkaar vraagt. Een vriend zegt gewoon “Jezus, wat zie jij er kut uit. Slaap je niet of zo?”

Ik moet ineens denken aan een moment dat je langs ons kantoor liep en ik je achterna riep. Dus je komt terug gelopen en ik zeg: “ga eens naar de kapper.” Nou, de rest van het team keek echt van wat zeg jij nou? Maar jij loopt lachend weg en de volgende dag is je haar geknipt. 

Haha, ja, dat is die veiligheid. Dat je weet dat je dat bij elkaar kan. Dat jij je niet afvraagt; ‘kan ik dat zeggen want hij is de baas?’ Sommige mensen kan ik heel goed mee opschieten, maar weet ik dat ze zich daar van bewust zijn. Dan weet ik, dan moet ik beter nadenken wat ik wel en niet zeg. Terwijl bij sommige mensen heb je dat minder. Het is een vreemde paradox. Je kunt van mij niet zeggen dat ik introvert ben, waarom word je dan baas van het bedrijf en ga je de hele tijd op het podium staan? Maar er zit wel een bepaalde afstand in mijn verstandhouding met de mensen om mij heen. 

XT102656.jpg

Hoe vaak op een dag voel je je eenzaam?

Ja, wel meerdere momenten. Maar je hebt natuurlijk ook verschillende mate van. Ik ga best veel naar meetings en events, vaak gewoon in mijn eentje. Dan hoop ik altijd maar dat er iemand is om mee te praten. Maar laatst werd ik uitgenodigd voor een soort mannencollectie van Vogue in de Bijenkorf, iets heel randoms. Ik kwam binnen en ik kende helemaal niemand. Niet één iemand.

Ik dacht, ga gewoon aan de bar staan en met een open blik naar mensen kijken. Het was heel duidelijk ander publiek. Op een gegeven moment kwam er een jongen en die vroeg wat ik van de collectie vond. “Ja heel interessant, bla bla bla.” En wat doe jij? “Ik ben baas van TNW, is een technologiebedrijf..” - oh oké, prettige avond. En hij liep weg, haha. Stond ik weer in mijn eentje. 

Het grappige was, ik voel me daar heel eenzaam over en de volgende dag bespreek ik het met een vriendin. Ik vind mezelf dan toch een soort laf. Gelukkig zegt zij dan: “Ja, maar je gaat wel. Dat is al mega spectaculair. Dat je dat al durft, in je eentje ergens naar binnen lopen ook al ken je niemand.” Ik heb een support netwerk nodig van mensen die dat af en toe zeggen, en gewoon eerlijk tegen me zijn. Dat je denkt, verdomd ja inderdaad. De volgende keer loop ik dan weer iets makkelijker zo’n event binnen en zeg tegen mezelf, het is gewoon al heel dapper dat ik hier ben.

XT102669.jpg
InterviewsLinda Mertens